Η 19η Μαΐου αποτελεί ημέρα ιστορικής μνήμης για τον Ποντιακό Ελληνισμό και είναι αφιερωμένη στη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, μία από τις πιο τραγικές σελίδες της νεότερης ιστορίας του ελληνισμού. Τα γεγονότα εκτυλίχθηκαν την περίοδο 1914–1923, όταν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες του Πόντου, που ζούσαν επί αιώνες στις νότιες ακτές του Εύξεινου Πόντου, βρέθηκαν αντιμέτωποι με διωγμούς, εκτοπίσεις, σφαγές και βίαιους ξεριζωμούς.
Οι διώξεις ξεκίνησαν κατά την περίοδο κυριαρχίας των Νεότουρκων και συνεχίστηκαν υπό το κεμαλικό κίνημα, μέσα σε ένα κλίμα έντονου εθνικισμού και αναταραχής στην παραπαίουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι ελληνικοί πληθυσμοί του Πόντου υπέστησαν εκτοπίσεις προς το εσωτερικό της Μικράς Ασίας, πορείες θανάτου, καταναγκαστικά τάγματα εργασίας, πείνα, κακουχίες και μαζικές εκτελέσεις.
Ιδιαίτερα σκληρές υπήρξαν οι επιχειρήσεις σε περιοχές όπως η Σαμψούντα, η Αμάσεια, η Κερασούντα και η Μπάφρα, όπου καταγράφονται μαζικές απώλειες αμάχων και ολοκληρωτική καταστροφή ελληνικών κοινοτήτων. Παράλληλα, χιλιάδες Πόντιοι κατέφυγαν στη Ρωσία ή αργότερα στην Ελλάδα, αναζητώντας σωτηρία και μια νέα αρχή μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Ο αριθμός των θυμάτων αποτελεί αντικείμενο ιστορικής έρευνας και συζήτησης. Σύμφωνα με εκτιμήσεις που έχουν επικρατήσει στη δημόσια μνήμη, οι νεκροί ανέρχονται σε περίπου 353.000, ενώ άλλες μελέτες παρουσιάζουν διαφορετικές προσεγγίσεις. Ωστόσο, η ανθρώπινη τραγωδία και ο ξεριζωμός του ποντιακού ελληνισμού παραμένουν αδιαμφισβήτητα ιστορικά γεγονότα.
Το ελληνικό κράτος αναγνώρισε επίσημα τη Γενοκτονία των Ποντίων το 1994, καθιερώνοντας την 19η Μαΐου ως «Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Μικρασιατικού Πόντου». Παράλληλα, η αναγνώριση έχει πραγματοποιηθεί από χώρες, κοινοβούλια, πολιτείες και διεθνείς οργανισμούς, ενώ η συζήτηση για τη διεθνή αναγνώριση συνεχίζεται.
Η ημέρα αυτή δεν αποτελεί μόνο φόρο τιμής στα θύματα, αλλά και υπενθύμιση της ανάγκης διατήρησης της ιστορικής μνήμης, της γνώσης και της αποτροπής παρόμοιων εγκλημάτων στο μέλλον. Ο Ποντιακός Ελληνισμός, παρά τον ξεριζωμό, διατήρησε ζωντανή την ταυτότητα, τη γλώσσα, τις παραδόσεις και τον πολιτισμό του, μεταφέροντάς τα στις επόμενες γενιές.
