Δύοντας η μέρα σε λίγες ώρες, δεν γινόταν να μην αναφερθούμε και στα θαύματα που έκανε ο Άγιος, ειδικά τα σύγχρονα, που κάνει ακόμη και σήμερα. Ωστόσο, δεν κάνει μόνο σε Χριστιανούς, αλλά και σε Μουσουλμάνους, οι οποίοι τον ευλαβούνται και τον ευγνωμονούν για δικά τους αιτήματα ή ευχές. Είναι αναρίθμητα. Ας δούμε μερικά:
1. ΘΑΥΜΑ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ (Άγιον Όρος)
Ένα από τα πιο γνωστά σύγχρονα θαύματα του Αγίου Γεωργίου συνέβη στην Ιερά Μονή Ξενοφώντος στο Άγιον Όρος. Κατά την εορτή του Αγίου στις 23 Απριλίου, οι μοναχοί πραγματοποιούσαν την καθιερωμένη αγρυπνία και είχαν εκθέσει για προσκύνηση το ιερό λείψανο του Αγίου, που αποτελείται από τμήμα του χεριού του. Κατά τη διάρκεια του Εσπερινού, οι πατέρες παρατήρησαν ότι από το λείψανο ανέβλυζε μια λεπτή, ευώδης μυρωδιά, ενώ εμφανίστηκε και άγιο μύρο. Το πιο εντυπωσιακό ήταν ότι το λείψανο έμοιαζε να έχει τη μορφή νωπής πληγής, σαν να ήταν ζωντανό. Οι μοναχοί, συγκλονισμένοι, διέκοψαν την ακολουθία και τέλεσαν την Παράκληση του Αγίου, δοξάζοντας τον Θεό και τον Μεγαλομάρτυρα για το θαυμαστό αυτό σημείο. Η εμπειρία αυτή παραμένει ζωντανή στις διηγήσεις των πατέρων, που τη μοιράζονται με τους προσκυνητές ως απόδειξη της συνεχούς παρουσίας του Αγίου.
2. Η θεραπεία στην Ιερά Καλύβη Αγίου Γεωργίου (Νέα Σκήτη)
Ένα ακόμη σύγχρονο θαύμα καταγράφεται στην Ιερά Καλύβη Αγίου Γεωργίου στη Νέα Σκήτη του Αγίου Όρους. Ένας προσκυνητής, ο οποίος έπασχε από σοβαρό πρόβλημα υγείας, επισκέφθηκε την καλύβη για να προσευχηθεί στον Άγιο. Κατά τη διάρκεια της προσευχής του μπροστά στην εικόνα του Αγίου, ένιωσε μια υπερφυσική ζεστασιά και είδε ένα φως να εκπέμπεται από την εικόνα. Μετά την επιστροφή του στον κόσμο, οι ιατρικές εξετάσεις έδειξαν ότι η ασθένειά του είχε εξαφανιστεί εντελώς, χωρίς καμία επιστημονική εξήγηση. Ο άνθρωπος αυτός, γεμάτος ευγνωμοσύνη, επέστρεψε στην καλύβη για να προσφέρει τάμα στον Άγιο και να μοιραστεί την εμπειρία του, ενισχύοντας την πίστη των πατέρων και των επισκεπτών.
3. Θεραπεία καρκίνου
Το έτος 2013 η κ. Α.Ψ. κάτοικος γειτονικής κωμόπολης πληροφορήθηκε ότι η γυναίκα του αδελφού της ετών 47 προσβλήθηκε από καρκίνο στο συκώτι. Οι θεράποντες γιατροί αν και συνέστησαν θεραπεία με χημειοθεραπεία έδωσαν πολύ λίγα περιθώρια για ζωή. Την ημέρα που τελούνταν τα εγκαίνια του καθολικού της Μονής του Αγίου Γεωργίου Μαυρομματίου στην Αλίαρτο η κ. Α. Ψ. που είναι παρούσα παίρνει ως ευλογία ένα μικρό κομμάτι από τον χιτώνα εμποτισμένο με κηρομαστίχη από τα εγκαίνια που τεμαχίζεται και που ως συνήθως μοιράζεται στο τέλος της Θείας Λειτουργίας στους πιστούς. Ζήτησε και λίγο λαδάκι από την Κανδήλα του Αγίου για την άρρωστη νύφη της. Την επόμενη την επισκέφθηκε στο νοσοκομείο και της έδωσε το λαδάκι και το μικρό ύφασμα με την κηρομαστίχη και μια εικονίτσα του Αγίου, να σταυρωθεί. Η Επέμβαση του Αγίου ήταν τόσο άμεση που ο καρκίνος όχι μόνο υποχώρησε αλλά εξαφανίστηκε εντελώς. Σήμερα η κοπέλα ζει και χαίρει άκρας υγείας δοξάζοντας τον Θεό.
4. Αγγελική Υμνωδία
Συγκλονιστικό είναι και το ακόλουθο θαύμα αφού για άλλη μια φορά αποδεικνύεται περίτρανα ότι ο Άγιος είναι παρόν στο μοναστήρι του. Στις αρχές του 2016 ένα ζευγάρι από κάποια κοντινή επαρχία του νομού έρχεται στο μοναστήρι κατόπιν συνεννόησης με τον Γέροντα για να εξομολογηθεί. Το ραντεβού είναι στις τέσσερις το απόγευμα. Το ζευγάρι φτάνει στο μοναστήρι περίπου είκοσι πέντε λεπτά νωρίτερα και κατεβαίνει ο σύζυγος μιας και έφτασαν νωρίτερα από την καθορισμένη ώρα για να κάνει έναν μικρό περίπατο, ενώ η σύζυγος παραμένει στο αυτοκίνητο. Κατεβαίνοντας από το αυτοκίνητο όμως ακούει ψαλμωδία δυνατά και καθαρά και σκέφτεται ότι οι πατέρες έχουν ήδη αρχίσει τον εσπερινό και έχουν μάλιστα τα μικρόφωνα ανοιχτά. Η αρχική του σκέψη είναι να μην ενοχλήσει τους πατέρες, το λέει στην γυναίκα του και αποφασίζει να κάνει τον γύρο της Μονής για να περάσει η ώρα. Πράγματι περπάτησε γύρω από την Μονή εξακολουθώντας να ακούει την ψαλμωδία. Όταν έφτασε ξανά στην είσοδο της Μονής βλέπει να τον χαιρετούν κάποιοι πατέρες που διέρχονταν με το αυτοκίνητο που ωστόσο δεν συνειδητοποίησε καλά ποιοι ήταν. Η ώρα έχει πάει τέσσερις και ακούει τον θόρυβο του μάνταλου στην πόρτα. ¨Καλώς τους¨ ακούει τον Γέροντα να τους λέει και εκείνος απαντά: ¨ευλογείτε, να μας συγχωρείτε σας βγάλαμε από τον εσπερινό¨, ¨ποιον εσπερινό¨ απαντά ο Γέροντας ¨μόλις μπήκαμε στο Μοναστήρι, είχαμε κατεβεί στην Αλίαρτο για syper market, μα σας χαιρετήσαμε κιόλας πριν λίγα δευτερόλεπτα από το αυτοκίνητο, και μας χαιρετήσατε και σεις¨. Ο άνθρωπος ακούει τον Γέροντα και δεν μπορεί να καταλάβει τι έχει συμβεί, και ξαναλέει κοιτώντας και την γυναίκα του: ¨Συγνώμη νομίζαμε πως ο εσπερινός αρχίζει αργότερα¨ και η έκπληξη γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν ακούει για δεύτερη φορά τον Γέροντα να του λέει: ¨Μα γιατί ζητάτε συγνώμη, σας είπα ότι δεν είχαμε εσπερινό, δεν ήμασταν καν εδώ, περάστε να ξεκλειδώσω το Καθολικό να προσκυνήσετε¨. Πέρασαν και μπήκαν στο αρχονταρίκι, παρακολουθώντας ταυτόχρονα τον Γέροντα που ξεκλείδωνε το Καθολικό και τον άλλον πατέρα μαζί του. Μπήκαμε όλοι στο αρχονταρίκι και άρχισε να μας διηγείται τότε τι είχε προηγηθεί . Κατάλαβε ότι μόλις είχαμε μπει στο μοναστήρι και δεν υπήρχε τίποτα και κανείς που να μπορεί να παίζει ύμνους. Άρχισε τότε να συνειδητοποιεί ότι η ψαλμωδία δεν προερχόταν από τους πατέρες της Μονής αλλά ούτε από κάποιο κασετόφωνο ή διερχόμενο όχημα, αλλά ο Θεός επέτρεψε να ακούσει άνωθεν υμνωδία, για τους λόγους που Εκείνος γνωρίζει, αλλά και για να αποδειχθεί για άλλη μια φορά ότι οι τόποι λατρείας του Θεού και τιμής στον Μεγαλομάρτυρα είναι τόποι θεοσκέπαστοι και με συνεχή την παρουσία της Θείας παντοδυναμίας Του.
5. Η προστασία σε κίνδυνο
Μια συγκινητική μαρτυρία προέρχεται από έναν οδηγό φορτηγού στην Ελλάδα, ο οποίος το 2018 διηγήθηκε την εμπειρία του στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Μαυρομματίου στην Αλίαρτο Βοιωτίας. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού σε ορεινή περιοχή, το φορτηγό του έχασε τον έλεγχο λόγω βλάβης στα φρένα και κατευθυνόταν προς γκρεμό. Σε απόγνωση, ο οδηγός επικαλέστηκε τον Άγιο Γεώργιο, του οποίου την εικόνα είχε πάντα μαζί του. Ξαφνικά, ένιωσε το όχημα να επιβραδύνει και να σταματά απότομα, χωρίς καμία λογική εξήγηση. Όταν κατέβηκε να ελέγξει, διαπίστωσε ότι το φορτηγό είχε ακινητοποιηθεί λίγα μέτρα πριν από τον γκρεμό. Θεωρώντας το γεγονός θαύμα, ο οδηγός επισκέφθηκε τη Μονή για να ευχαριστήσει τον Άγιο και να προσφέρει δωρεά, ενώ η ιστορία του καταγράφηκε ως μία από τις σύγχρονες μαρτυρίες της Μονής.
6. Η εμφάνιση σε όνειρο
Μια άλλη σύγχρονη μαρτυρία αφορά μια νεαρή μητέρα από τη Θεσσαλονίκη, η οποία το 2020 αντιμετώπιζε σοβαρές οικονομικές δυσκολίες, αδυνατώντας να καλύψει τις ανάγκες των παιδιών της. Μια νύχτα, ενώ προσευχόταν με δάκρυα μπροστά στην εικόνα του Αγίου Γεωργίου, είδε στον ύπνο της έναν έφιππο νέο, ο οποίος της είπε: «Μη φοβάσαι, εγώ θα σε βοηθήσω». Την επόμενη ημέρα, έλαβε μια απροσδόκητη δωρεά από έναν άγνωστο, που κάλυψε πλήρως τις ανάγκες της οικογένειάς της. Η γυναίκα, πεπεισμένη ότι ο Άγιος Γεώργιος ήταν αυτός που την επισκέφθηκε στο όνειρό της, μοιράστηκε την ιστορία της στην τοπική ενορία, ενισχύοντας την πίστη της κοινότητας.
7. Η σιωπηλή ανάβαση στη Μονή Κουδουνά στην Πρίγκηπο
Στη νήσο Πρίγκηπο, στη θάλασσα του Μαρμαρά- και σε κοντινή απόσταση από την Κωνσταντινούπολη- στέκει αγέρωχο σύμβολο της Ορθοδοξίας η Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά. Χτίστηκε τον 10ο αιώνα στα χρόνια του Νικηφόρου Φωκά. Εξαιτίας μιας πυρκαγιάς που ξέσπασε το 1986 καταστράφηκαν τα κελιά της με αποτέλεσμα να αλλοιωθούν σε μεγάλο βαθμό τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της. Το νησί, την ημέρα της εορτής του αγίου κατακλύζεται από χιλιάδες επισκέπτες οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι Τούρκοι, καθώς ο άγιος συνέβαλε με την εμφάνισή του στο να πεισθούν πολλοί Τούρκοι και να βαπτιστούν χριστιανοί ορθόδοξοι! Άνθρωποι κάθε ηλικίας και οικογένειες μαζί με τα παιδιά τους, ανεβαίνουν προς τη Μονή παραμένοντας σιωπηλοί και κρατάνε κουβάρια κλωστής, την οποία ξετυλίγουν μέχρι να φτάσουν στην είσοδο της εκκλησίας. Όσο ανεβαίνουν δεν επιτρέπεται να μιλούν. Ορισμένοι δένουν μικρές κορδέλες ή μαντίλια στα κλαδιά των δέντρων και αφήνουν σημειώματα ή ζωγραφιές. Οι Τούρκοι γράφουν σε ένα χαρτάκι την ευχή τους και την αφήνουν στον μοναστήρι. Φεύγοντας παίρνουν μαζί τους ένα κουδούνι. Σύμφωνα με τα όσα ορίζει η παράδοση, αυτό θα το επιστρέψουν όταν ο άγιος κάνει την ευχή τους πραγματικότητα.
8. Ας δούμε μια εκτενή περιγραφή από την κα Ράλλη Παπαγεωργίου
H κυρία που βρισκόταν στο ίδιο φαιτόν (αλογάμαξα) με εμάς ήταν μουσουλμάνα. Γιατί όμως πήγαινε στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου και μάλιστα ανήμερα του ορθόδοξου Πάσχα; Το πρώτο σχόλιό μας ήταν για την κακή κατάσταση του δρόμου. Στην Πρίγκηπο, όλοι οι δρόμοι είναι σκαμμένοι! Τελικά τη ρώτησα, «δεν είστε μουσουλμάνα;». «Είμαι». «Τότε γιατί πηγαίνετε σε ελληνορθόδοξο μοναστήρι;» «Ορθόδοξος, μουσουλμάνος, δεν έχει σημασία». «Γιατί πηγαίνετε;» επιμένω εγώ… «Πίστη!». Έμεινα άφωνη με την απάντηση! Μια μουσουλμάνα πιστεύει στον Άγιο Γεώργιο! Μου εξήγησε πως πάει για να κάνει ευχή. Είναι η 4η ή η 5η φορά που πηγαίνει, ενώ ο γιος της δεύτερη. «Πραγματοποιήθηκαν οι ευχές σας;», τη ρωτάω. «Ναι», μου λέει, ενώ ο γιος της, αν και απογοητευμένος, επιμένει πιστεύοντας πως ίσως αυτήν -την 3η φορά- και η δική του ευχή πραγματοποιηθεί. Φτάνοντας στους πρόποδες του λόφου που βρίσκεται το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά, το θέαμα είναι εκπληκτικό!!! Χιλιάδες άνθρωποι ανεβαίνουν την ανηφόρα που οδηγεί στο μοναστήρι! Είναι κυρίως μουσουλμάνοι! Οι Έλληνες είναι ελάχιστοι. Μου το είχαν επισημάνει και το προηγούμενο βράδυ της Ανάστασης στην εκκλησία του Πατριαρχείου, «φέτος δεν ήρθαν τόσοι πολλοί από Ελλάδα». Άνδρες, γυναίκες, παιδιά ανηφορίζουν κρατώντας στα χέρια τους μια… κουβαρίστρα! Πολύχρωμες κλωστές κατά μήκος του δρόμου δίνουν χρώμα στο ήδη ανοιξιάτικο περιβάλλον. Οι άνθρωποι δένουν μικρές κορδέλες ή μαντιλάκια στα κλαδιά των δέντρων, αφήνουν σημειώματα ή ζωγραφιές, για να τους προστατεύει ο Άγιος από κάθε κακό, να αγοράσουν ένα σπίτι, να βρουν καλύτερη δουλειά, να τους αγαπήσει αυτός που θέλουν. «Το όνομα του Βεντούτ, στην καρδιά του, πρόσθεσε την αγάπη μου γι’ αυτόν, ας με αγαπήσει σε παρακαλώ!..». Με τη φίλη μου τη Γιασεμίν διασχίζουμε δύσκολα τον πετρόχτιστο δρόμο. Είχε επισκεφθεί το μοναστήρι μικρή, όταν είχε έρθει με τους γονείς της από το Βέλγιο, αλλά δεν θυμάται και πολλά… Η ανηφόρα γίνεται πιο απότομη και κουραστική, και ο κόσμος περισσότερος. Αριστερά η θέα της θάλασσας του Μαρμαρά και η Πόλη από μακριά είναι μαγευτική. Μια κοπέλα μας προσφέρει κύβους ζάχαρης. «Τι είναι αυτό;», τη ρωτάμε. Έκανε ευχή, λέει, και πραγματοποιήθηκε. Η φίλη της μας εξηγεί πως όταν η ευχή σου πραγματοποιηθεί, την επόμενη χρονιά πρέπει να επιστρέψεις στην εκκλησία και να μοιραστείς τη… γλύκα της ευχής σου με όλους! «Τι ευχήθηκες;» ρώτησα τη νεαρή, γύρω στα 23-24 φαινόταν. «Να βρω δουλειά σε σχολείο». «Και βρήκες;». «Ναι», απαντά με ένα διάπλατο χαμόγελο ευτυχίας. «Ε, συγχαρητήρια τότε». Ανεβαίνοντας παρατηρώ πως υπάρχουν και άλλοι που κρατούν στα χέρια τους κουτιά με ζάχαρη. Μεγάλη επιτυχία ο Άγιος στους μουσουλμάνους, μονολογώ. Αρκετά μέτρα πριν από την εκκλησία ξεκινά η ουρά για να εισέλθεις. Την προσπερνάμε με τη Γιασεμίν (ένεκα της δημοσιογραφικής ταυτότητας) και πάμε στην είσοδο του ναού. Απίστευτο! Μοναχοί πουλούν κεριά και μικρά κουδουνάκια (Άγιος Γεώργιος Κουδουνάς) στους μουσουλμάνους, που συνωστίζονται για να… ανάψουν το κερί και να φιλήσουν την εικόνα της Παναγίας και του Αγίου Γεωργίου. Μια γυναίκα με μαντίλα, υψώνοντας τα χέρια προς τα πάνω, όπως προσεύχονται δηλαδή οι μουσουλμάνοι, επαναλαμβάνει μάλλον ψιθυριστά την ευχή της μπροστά από την εικόνα της Παναγίας. Μια γυναίκα… μαντιλοφορούσα!
9. Γράφουν στον τοίχο ευχές
Στην είσοδο του ναού κάποιες νεαρές κοπέλες έγραφαν σε ένα αλουμινιένο τμήμα του τοίχου την ευχή τους. Οι Τούρκοι αστυνομικοί επιτηρούν τη γραμμή που υπάρχει ακόμα και μέσα στην εκκλησία. Δεν φαίνεται να τους ενοχλεί, ούτε να ξαφνιάζονται. Μάλλον η πιο ξαφνιασμένη ήμουν εγώ. Μπροστά στην εικόνα του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά, όλοι… προσκυνούν! Η εικόνα είναι γεμάτη τάματα και πολλά ρολόγια! Δεν κατάλαβα για ποιο λόγο υπάρχουν τα ρολόγια, αλλά δεν πειράζει… Ούτε χρόνος υπήρχε, ούτε κάποιος διαθέσιμος να ρωτήσω. Όλοι ήταν είτε απασχολημένοι, είτε απορροφημένοι. Στο πίσω μέρος της εκκλησίας, πάνω στο βράχο, ορισμένες γυναίκες λιώνουν τους κύβους της ζάχαρης, κολλάνε τα κεριά και επαναλαμβάνουν ψιθυριστά την ευχή τους. Είναι 4 το απόγευμα και στην ουρά περιμένουν τουλάχιστον 1.000 άτομα. Ακόμη ανεβαίνουν…
10. Ο Άγιος Γεώργιος ο Επανωσήφης
Στο νομό Ηρακλείου βρίσκεται η ιστορική μονή του αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, η λεγόμενη «μονή Επανωσήφη». Το σπουδαίο αυτό μοναστικό κέντρο της κεντρικής Κρήτης είχε την ιδιαιτερότητα ότι βρισκόταν ανάμεσα σε χωριά με αμιγώς μουσουλμανικό πληθυσμό! Όμως, παρά τα προβλήματα που προκαλούσαν ενίοτε φανατικοί και θερμόαιμοι μουσουλμάνοι, η θαυματουργική δύναμη του αγίου τον είχε καταστήσει σεβαστό στη συντριπτική πλειοψηφία τους. Στην εφημερίδα Ελεύθερη Σκέψις Ηρακλείου στις 12.7.1930 διαβάζουμε: «Ακόμη και αυτοί οι Τούρκοι των πέριξ χωρίον επίστευον εξ ολοκλήρου προς την θαυματουργόν δύναμιν του αγίου. Αυτοί μάλιστα το πρώτο αρσενικό αρνί το οποίον εγεννάτο εις το κοπάδι των, το εσάμωναν [=σημείωναν] του Αγίου Γεωργίου και του το επήγαιναν άμα εμεγάλωνε». Κατά την Τουρκοκρατία, ο Τούρκος αγάς που κατείχε το κτήμα, όπου βρίσκεται το ξωκλήσι του αρχαγγέλου Μιχαήλ (Μετόχι του Αηστράτηγου), περιγελούσε τον άη Γιώργη και, όταν ο ηγούμενος του Επανωσήφη προσπάθησε να τον πείσει για τη θαυματουργική δύναμη του αγίου, εκείνος απείλησε να σφάξει όλους τους μοναχούς, αν δεν κάνουν τον άγιο να προκαλέσει βροχή, μεσούντος του Ιουνίου. Οι μοναχοί επιδώθηκαν σε ολονύκτια προσευχή αλλά μέχρι το πρωί δεν υπήρχε ούτε ένα σύννεφο στον ουρανό. Ο αγάς ξεκίνησε με ομάδα ενόπλων για τη σφαγή, όταν όμως έφτανε κοντά στη μονή, άρχισε να βρέχει. Άνοιξαν οι καταρράκτες του ουρανού και οι Τούρκοι, για να γλιτώσουν, μπήκαν στον ανεμόμυλο της μονής. Στη συνέχεια ο αγάς όχι μόνο σεβάστηκε τον άγιο, αλλά και δώρισε το μετόχι στο μοναστήρι.
11. Ο άγιος Ηλίας Διαμαντίδης, ο μυροβλύτης και ο Άγιος Γεώργιος
Ο άγιος γεννήθηκε το 1880 στο χωριό Χουρμικιάντο των Σουρμένων του Πόντου και πέρασε μαρτυρικά παιδικά χρόνια στα χέρια της μητριάς του, η οποία τον βασάνιζε στην κυριολεξία με σαδισμό. Εκείνος όμως όχι μόνο δεν αποκάλυπτε στον πατέρα του τη φρικτή συμπεριφορά της, αλλά και αργότερα, στα γηρατειά της, τη φρόντισε με ανεξικακία σαν μητέρα του. Αυτός ήταν και ο λόγος –κατά την εκτίμηση του αγίου γέροντα Παϊσίου του Αγιορείτη– που ο Θεός του έδωσε τόσο πλούσια τη θαυματουργική χάρη Του. Μετά από πολλές ταλαιπωρίες και περιπέτειες, παντρεύτηκε και απέκτησε έξι κόρες, αλλά υιοθέτησε και δύο ορφανά κορίτσια και τα μεγάλωσε σαν παιδιά του. Εργαζόταν κι αυτός ως αρτοποιός, αρχικά ως βοηθός και στη συνέχεια με δικό του φούρνο. Τότε αποκαταστάθηκε οικονομικά και μπόρεσε να επιδοθεί στις ελεημοσύνες, όπως επιθυμούσε, με τη βοήθεια της γυναίκας του. Συνεργαζόταν μάλιστα με ντόπιες Τουρκάλες, που τις έστελνε όπου χρειαζόταν, για να φαίνεται πως οι Τούρκοι κάνουν τις ελεημοσύνες και ο ίδιος να μένει στην αφάνεια. Έστελνε π.χ. αλεύρι με μια Τουρκάλα σε μια χήρα με τέσσερα παιδιά και καθόταν η Τουρκάλα και τη βοηθούσε και να ζυμώσει. Αν και ήταν εντελώς αγράμματος, έβλεπε κάθε βράδυ στον ύπνο του έναν άγγελο, που του μάθαινε γράμματα, ψαλτική και αγιογραφία κι έτσι άρχισε να διαβάζει, αλλά και να ψάλλει (ήταν καλλίφωνος) και να αγιογραφεί. Όμως το 1918, ως γνωστόν, λόγω των τουρκικών βιαιοτήτων, πολλοί Πόντιοι έφυγαν για τη Ρωσία. Ο άγιος με την οικογένειά του κατέφυγε στο χωριό Μαχμουτία, κοντά στο Βατούμ, όπου ήταν παντρεμένη η κόρη του Αγάπη. Εκεί έζησε σε ένα αγρόκτημα, όπου φιλοξένησε αμέτρητους φτωχούς. Δυστυχώς ταλαιπωρήθηκε πολύ από το σοβιετικό καθεστώς, ιδίως όταν αργότερα χειροτονήθηκε κρυφά ιερέας (ενώ η θρησκευτική πίστη βρισκόταν υπό διωγμόν) και λειτουργούσε τη νύχτα σε ερημοκλήσια και στο εκκλησάκι του αγ. Γεωργίου που είχε ανακαλύψει κατόπιν ονείρου στο κτήμα και αναστηλώσει. Συνελήφθη και βασανίστηκε πολλές φορές, όμως, με τη δύναμη του Θεού, δεν υποχώρησε. Κάθε φορά που έβγαινε από τη φυλακή, πριν θεραπευθεί από τα βασανιστήρια, ξανάρχιζε τις νυχτερινές λειτουργίες, στις οποίες συμμετείχαν κρυφά οι κάτοικοι της περιοχής. Προικισμένος από το Θεό με το χάρισμα των ιαμάτων, θεράπευσε πολλούς ασθενείς. «Έρχονταν από πολύ μακριά Αρμένιοι, Ρώσοι, Γεωργιανοί, ακόμη και Τούρκοι για να θεραπευθούν». Ας δούμε τρία χαρακτηριστικά περιστατικά: Ένας Τούρκος, ονόματι Χουσεΐν, ζούσε στο σπίτι της κόρης του στην Μαχμουτία. Δίπλα τους έμενε ένας Διοικητής της Αστυνομίας που η γυναίκα του ήταν τρελή και την έδεναν με αλυσίδες. Ο Χουσεΐν τον λυπήθηκε και του είπε ότι υπάρχει ένας Έλληνας που μπορεί να θεραπεύσει την γυναίκα του. Αμέσως ζήτησε να τον φέρη στο σπίτι του. Ο π. Ηλίας είπε να φέρουν την άρρωστη στο σπίτι της κόρης του Χουσεΐν. Εκεί επί δώδεκα ημέρες την διάβαζε, την σταύρωνε και μετά έγινε καλά και ήρθε στα λογικά της. Από τότε η Αστυνομία δεν τον ξαναενόχλησε. Ο Διοικητής έγινε κρυφά χριστιανός [ήταν άθεος] και ο π. Ηλίας βάπτισε όλη την οικογένειά του. Τρεις Τούρκοι που ζούσαν στη Ρωσία έμαθαν ότι ο πατήρ κάνει θαύματα και αποφάσισαν να τον σκοτώσουν ή να τον απαγάγουν και να σφραγίσουν την εκκλησία. Πηγαίνοντας με τ’ άλογά τους τη νύχτα, ένας καβαλάρης με άσπρο άλογο τους έκοβε τον δρόμο. Τα άλογά τους φοβήθηκαν και γύρισαν πίσω. Ήταν ο άγιος Γεώργιος που τους έδιωξε. Μετανοιωμένοι διηγήθηκαν το πάθημά τους στον π. Ηλία ζητώντας συγχώρηση. Μία άλλη φορά ο άγιος ανακοίνωσε στην οικογένειά του πως ο άη Γιώργης τον προειδοποίησε για επικείμενη επίθεση ομάδας φανατικών Τούρκων. Πράγματι τη νύχτα μια ομάδα, με επικεφαλής τον Αχμέτ Κιτιάκ, τους χτύπησε την πόρτα ζητώντας δήθεν να τους δείξουν το δρόμο. Δεν τους άνοιξαν, αυτοί όμως σκότωσαν το σκυλί και άρχισαν να πυροβολούν. Οι σφαίρες πήγαιναν δώθε-κείθε αλλά καμία δεν άνοιξε το σπίτι. Η Καλή [κόρη του] έβλεπε στην πόρτα τον άγιο Γεώργιο με ανοιχτά τα χέρια να τους προστατεύη. Τέλος έβαλαν φωτιά δίπλα στον αχερώνα, όπου μέσα ήταν η εκκλησία και κάηκε. Πήρε φωτιά και η σκεπή του σπιτιού, αλλά την έσβησαν. Ο π. Ηλίας ύστερα πήγε και προσευχήθηκε μπροστά στα εικονίσματα και ρώτησε τον Χριστό: «Ποιοι είναι αυτοί που έκαψαν την εκκλησία;». Και ο Χριστός τους απαρίθμησε έναν έναν. Ο π. Ηλίας κοιμήθηκε τον Ιούλιο του 1946 μέσα σε ένα φωτεινό όραμα και μια διάχυτη ευωδία. Από τον τάφο του έβγαινε φως και κάθε βράδυ τα μεσάνυχτα, ανάβλυζε μύρο. Μετά από χρόνια ο τάφος του ανοίχτηκε και το σώμα του βρέθηκε άφθορο και ευωδιάζον. Όμως το 1962, που ανοίχτηκε για δεύτερη φορά, το λείψανό του είχε κλαπεί. Ο θαυματουργός αυτός διδάσκαλος της ορθόδοξης πίστης τιμάται τοπικά ως άγιος στο Βατούμ.
Ο Άγιος Γεώργιος, δεν είναι τυχαίως λαοφιλής και αγαπημένος Άγιος όλων των ανθρώπων. Δεν υπάρχει οικογένεια που κάποιο μέλος της να μην φέρει το όνομά του. Αναρίθμητοι είναι οι Ναοί και τα Εξωκλήσσια του στην Ελληνική Επικράτεια. Είναι ο Προστάτης Άγιος του Πεζικού και του Στρατού Ξηράς. Ο ελευθερωτής των αιχμαλώτων, ο υπερασπιστής των φτωχών, ο ιατρός των ασθενών και ο υπέρμαχος των βασιλέων και αρχόντων. Προστάτης όλων των ανθρώπων, διότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίσοι απέναντι στον Θεό, ανεξαρτήτου χρώματος, φύλου, φυλής και τάξης ή αξιώματος. Σκοπός όλων μας είναι η σωτηρία.
“Ως τών αιχμαλώτων ελευθερωτής, καί τών πτωχών υπερασπιστής, ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος, τροπαιοφόρε μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστώ τώ Θεώ, σωθήναι τάς ψυχάς ημών”. Βοήθειά μας ο Άγιος Γεώργιος!
About the Author
