Η κατάληψη ως κραυγή για το αυτονόητο

Άρης Σάτρο 16 Ιανουαρίου 2026 (Last updated: 16 Ιανουαρίου 2026)

Βρισκόμουν κάπου ανάμεσα στο να κάνω ένα πλήρες, αμερόληπτο ρεπορτάζ, όπως κάνω περίπου τα δύο τελευταία χρόνια, και στη σύνταξη ενός άρθρου γνώμης για μια κατάσταση που ο ίδιος έχω βιώσει. Τελικά αποφάσισα να κάνω το δεύτερο.

Σε ένα από τα ομορφότερα μέρη της χώρας μας —κατά τη γνώμη μου, το πιο όμορφο— βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μία δυσάρεστη εξέλιξη, που δυστυχώς συμβαίνει σε πολλά απομακρυσμένα νησιά και χωριά της Ελλάδας: την έλλειψη καθηγητών σε μαθήματα τα οποία είναι απαραίτητα.

Οι μαθητές του ΓΕΛ προχώρησαν σε κατάληψη του σχολείου με βασικά αιτήματα τα αυτονόητα:

Τη σωστή εξέλιξη των μαθημάτων.

Την έλευση αρμόδιου/ας καθηγητή/τριας για το μάθημα της Πληροφορικής, που στην Γ’ Λυκείου αποτελεί βασικό μάθημα στην 4η κατεύθυνση.

Μιλάμε για μια κατάσταση η οποία συμβαίνει κάθε χρόνο, αλλά φέτος το πρόβλημα έχει φτάσει στο έλεος της. Δεν γίνεται, τον Ιανουάριο, να συζητάμε για το αν θα έρθει καθηγητής Πληροφορικής. Δεν γίνεται ένα παιδί να κάνει για μια ολόκληρη μέρα, πέντε συνεχόμενες ώρες Αρχαία Ελληνικά, μόνο για τη συμπλήρωση της ύλης. Δυστυχώς, στην ίδια κατάσταση βρίσκεται και ένας καθηγητής. Αλλά είναι έτσι διαμορφωμένο το σύστημα, που πλέον σε χωριά και νησιά της Ελλάδας η απουσία ενός καθηγητή θεωρείται αυτονόητη και όχι προβληματισμός.

Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να κατηγορήσω τα στελέχη του ΓΕΛ Σκύρου, ούτε τους καθηγητές, οι οποίοι για ακόμη μία χρονιά κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες για την όσο το δυνατόν ομαλότερη εξέλιξη του προγράμματος. Αλλά πλέον θα φτάσουμε στην κατάσταση να κάνουν οι καθηγητές κατάληψη και όχι οι μαθητές. Ξέρουμε καλά τι θα συμβεί μετά από αυτό. Θα ανταμειφθεί ο καθηγητής για όλες τις παραπάνω ώρες που έχει κάνει; Την απάντηση τη ξέρουμε όλοι.

Οι καθηγητές δεν είναι βαπόρια και οι μαθητές δεν είναι ρομπότ, όσο κι αν πλέον το σύστημα της Παιδείας κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να τους μεταμορφώσει σε ρομπότ. Όσο για τους νέους καθηγητές, με 850€ το μήνα, είναι αδιανόητο να πληρώσουν ενοίκιο, ρεύμα και όλα τα έξοδα διαβίωσης, συν τις μετακινήσεις, οι οποίες είναι ιδιαίτερα τσιμπημένες σε τόσο απομακρυσμένα μέρη.